De dagen zijn kort, de handschoenen moeten aan en we zijn bijna ingesneeuwd. Kortom, het is tijd voor een kerstverhaal.

De held van dit verhaal is gelukkig geen tragische. Laten we hem Otto noemen. Otto, een vriendelijke jongeman, woonde samen met Hanneke. Ze waren gelukkig met elkaar en tot verhoging van deze feestvreugde was Hanneke nog zwanger ook.

Iedereen was erg blij voor ze en wilde het liefst elke dag op bezoek komen bij het gelukkige paartje. Die hadden echter niet heel veel zin in bezoek en baby-gedweep en besloten nu het nog kan een paar dagen in een hotel te overnachten. Lekker met zijn tweeën voordat het kindje er was, tijd voor elkaar en geen last van familieleden met kerst. Dit moest natuurlijk wel ruim vantevoren verteld worden aan de familie, zodat er niet al teveel schuine gezichten kwamen. Aldus geschiedde. Het plan werkte zelfs zo goed dat ook beide ouders en Otto’s broer tot hetzelfde plan besloten. Ieder zijn eigen weg met kerst, heerlijk. De verhalen komen later wel, nieuwjaarsdag is tenslotte de traditionele familiedag. Met borrelen, restjes oliebollen en uiteraard moeders beroemde plaatpizza.

Het plan was in werking gezet. Via Hotels.nl werd er gezocht naar een hotel, weg van de woonplaats en met bowlingbaan. Want bowlingbanen en kerst, die zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden voor de Familie Tel. Ze waren dan wel niet met de hele familie bij elkaar, maar enige traditie was hun toch niet vreemd. Het scheelde wel dat ze nu niet erbij hoefden te steengrillen, dat was iets te veel van het goede. We sommen even de eisen op:
-rust/ landelijk gelegen
-niet in de eigen woonplaats
-bowlingbaan

Nou, dat moet lukken. Een wat minder bekend gedeelte van het land, de keuze viel al snel op Winschoten. Winschoten? Juist, Winschoten. Leuke plaatsen als Bourtange en Groningen in de buurt, en mogelijkheden om de grens over te steken richting een kerstmarkt. Nu nog een klein en gemoedelijk hotel. En niet te vergeten omgeven door het oneindige Groninger landschap. Hanneke talmde niet langer en boekte Hotel In den Stallen Winschoten. Otto had hier verder niet zoveel over te vertellen, maar had toch iets van instemming gebromd.

Tijdens de rit naar het hoge Noorden viel er een beetje sneeuw, zodat alles er net wat mooier uitzag. Winschoten is toch eigenlijk niet heel moeilijk te vinden en de incheck verliep zeer hartelijk. Hanneke was niet heel dom en had al een voorkeur opgegeven voor een kamer met een zo weids mogelijk uitzicht, dat hadden ze thuis niet, 3 hoog achter. Lekker 2 dagen helemaal alleen. In het gemoedelijke restaurant van In den Stallen werd eerst maar een diner besteld. Vervolgens met een bij de supermarkt gekocht flesje wijn op de kamer teruggetrokken (Jip en Janneke bubbeltjeslimonade voor de zwangere). Otto was zeer tevreden en kon dus niet anders dan in deze gemoedstoestand in slaap vallen.

Otto was erg vriendelijk, maar hij snurkte alsof hij ter plekke het stadspark aan het omzagen was. Hanneke was dit niet anders gewend en gaf hem wel een beuk als het al te bar en boos werd. Otto was diep in dromenland, maar voelde de porren van Hanneke zeer wel. Hij reageerde uiteraard kribbig, zoals eenieder die gemept wordt in zijn slaap. Otto was geen uitzondering op deze regel. Hij ging maar weer op zijn zij liggen, al vond hij dat nooit prettig. Maar ja, wat hij al niet over had voor zijn vrouw. Het meppen ging echter niet over, er kwam nu zelfs geroep bij. Dan maar omdraaien en eens vragen wat er zo dringend is.

De oplettende lezer was nog niet vergeten dat Hanneke zwanger was. Het was nu zo ver. Alleen wel wat te vroeg. Voor Otto was het toch niet te vroeg om in een flinke paniek te raken. De hoteleigenaren waren wat eerder wakker geworden dan Otto (hij was niet echt een lichte slaper) en vroegen wat er aan de hand was. Otto spoedde zich naar de deur om het uit te leggen. De ambulance werd eerst gebeld. Bij de alarmcentrale waren ze het erover eens dat Hanneke moest blijven waar ze was: In den Stallen.
De ambulancemedewerkers stormden niet veel later de kamer in, om het kindje te helpen op aarde te komen. Dus voor Otto werd het nu toch wel tijd de familieleden in te lichten. Baby’s op de wereld zetten en bloed waren toch al niet echt zijn kopje thee.
Zijn eigen vader en moeder belde hij eerst uiteraard.

Papa en mama Tel waren aan het uitwaaien in Scheveningen, in het Bilderberg Europa Hotel. Ze hadden het er net over dat hun zoon een gouden jongen was.
De ouders van Hanneke, die waren dol op Afrika. Vele vakanties waren gespendeerd op dit continent. Om toch een beetje in de sfeer te blijven deze kerst waren ze naar Delft vertrokken, Hotel de Plataan heeft namelijk een Afrika kamer, helemaal hun stijl. Met een biertje in de hand bespraken ze de dag. Dat was een historische dag, in meerdere opzichten. In het centrum waren ze namelijk geweest naar de plaats waar Balthasar Gerards het fatale schot op Willem van Oranje gelost had.

U begrijpt, de familie, al dan niet aangetrouwd, was nogal divers.

Zo zeer dat Otto’s jonge broer, Caspar, weer een totaal andere fascinatie had: het mystieke Oosten. Zijn vrouw was afkomstig uit China en dus leek het hun een geweldig idee om ook naar Delft te vertrekken, maar dan naar het China Hotel. Zij genoten op hun kamer van een kopje Chinese thee en de indringende geur van wierook.

De Scheveningse delegatie begon aan de tocht. Op weg naar Winschoten deden zij eerst Delft aan om de rest van hun expeditieleden op te pikken. Het was inmiddels harder gaan sneeuwen en ‘s lands snelwegen zijn sowieso al niet te best bedeeld met lantaarns. In de donkere nacht volgden zij het heldere beeld van hun navigatie om naar het kindje in het noorden te gaan. In de auto was het stil, het enige wat de stilte doorbrak was een bijna buitenaardse stem:

oVeR TWEEhonderd MEter REchtSaF (hakkelende navigatiestemmen zijn lastig in tekst te vangen)

Gedwee deden zij als opgedragen. Gelukkig had Papa Tel de stem van Kim Holland inmiddels weer verwijderd van de navigatie. Na een pittige trip van 3,5 uur was daar eindelijk Winschoten. Net buiten het stadje ligt de authentieke boerderij, prachtig verlicht in de donkere nacht. De sneeuw was opgehouden en bij het uitstappen schenen de volle maan en de sterren hun prachtige licht op het tafereel. De drie gezinsleden spoedden zich richting het koppel in Den Stallen. Hopelijk was alles goed gegaan en konden zij een prachtig kind verwelkomen op aarde. Papa Tel bleef nog even achter terwijl de rest zo snel als ze konden naar binnen stormden.

Otto lag op een bed in een andere kamer, het was hem allemaal te zwaar geworden. Zo´n kind baren, dat was niks voor hem. Gelukkig was Hanneke wat sterker dan haar wederhelft en had ze zich manmoedig door de pijn heengeslagen. Het kindje was nu al braaf en was zonder problemen deze aarde betreden met hulp van het ambulancepersoneel. Hanneke was intens gelukkig, maar ook bezorgd om Otto. Gelukkig was de familie aanwezig om in het geluk te delen en Otto in zijn nekvel te grijpen en een flinke borrel in zijn keel te gieten. Hij kon de wereld weer aan en zijn zoon aanschouwen. Het was gelukkig bijna oud en nieuw, dus kon de hele familie allerhande tips aandragen voor de goede voornemens van Otto.

En Papa Tel? Die stond nog bij de auto. Niet uit angst voor het nageslacht van zijn zoon maar omdat hij in zijn avonduren flink aan het klussen was geslagen. Hij was dan wel ambtenaar in rijksdienst, maar Papa Tel kon ontzettend goed knutselen en timmeren. Zo goed, dat hun hele huis volstond met eigen meubels, lampen, bureau’s en wat dies meer zij (tot verdriet van Mama Tel overigens, die ging liever naar de Ikea maar had nu geen excuus meer). Papa Tel had een houten wiegje in elkaar getimmerd dat, tot verrassing van iedereen, er nog mooi uitzag ook! Het kindje werd meteen warm ingepakt en in het houten wiegje gelegd. Het plaatje was compleet. Gelukkig kijkende mensen, sneeuw, warmte binnen en een prachtige sterrenhemel

Nu nog een naam. Het moeilijkste aan een kind, verzuchtte Otto. Hij doneerde zelf Johan in de ideeënbus, want hij was een groot fan van Johan Cruijf, de Verlosser. Hanneke had echter een hekel aan voetbal, dus dat was dikke pech. Hanneke en Otto bereikten niet echt een consensus, maar gelukkig had Hanneke veto-recht en werd het Mike Olaf Tel. Otto had het zelf kunnen bedenken, want hij kon heus wel een voetballer verzinnen die Mike heette.

Zo eindigt het kerstverhaal, want een verhaal hoort afgesloten te worden als iedereen gelukkig is. Het kindje ging een prachtige toekomst tegemoet met zulke fijne familieleden. Er zullen nog vele bowlingbanen onveilig gemaakt worden door Mike Olaf, Hanneke en Otto Tel.

Tags: Kerst

Deze post was gemaakt op maandag, december 20th, 2010 om 9:12 am en is geplaatst onder de categorieën Over Hotels.nl.

« Terug naar alle artikelen